"Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch;
różne też są rodzaje posługiwania,
ale jeden Pan;
różne są wreszcie działania,
lecz ten sam Bóg, sprawca
wszystkiego we wszystkich"

(1 Kor 12,4-6)

STOWARZYSZENI:
żywa cząstka
"Rodziny Chrystus Nadzieją"

"Każdy winien być wierny własnemu powołaniu,
własnemu darowi, własnej tożsamości.
Każdy winien być sobą;
takim, jakim Bóg go chce,
i jakim Kościół go uznaje.
Stowarzyszeni wyrośli z
korzeni tej samej rośliny;
jest dla nas radością,
kiedy widzimy, jak wyrastają
"nowe odrośle",
inne osoby wrażliwe
na te same wartości,
na tę samą "misję".

(Germana)

  Duchowością Instytutu oraz duchem "misji" dzielimy się z naszymi Stowarzyszonymi: Współpracowniczkami "Chrystus Nadzieją" i Wspólnotami Rodzinnymi "Chrystus Nadzieją".

Dokument kościelny "Cum Sanctissimus" już w 1948 roku potwierdził możliwość istnienia osób Stowarzyszonych; Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku (kan. 725) precyzuje ich fizjonomię. Także nasz Instytut stowarzysza innych wiernych, którzy wezwani przez Boga w swoim stanie życia, zobowiązują się do prowadzenia życia ewangelicznego, kierując się duchowością Instytutu, oraz do uczestniczenia w "misji", zgodnie z własnym Projektem życia uznanym przez Instytut.

Aktualnie istnieją dwa odgałęzienia osób Stowarzyszonych:

  • Współpracowniczki "Chrystus Nadzieją"
    zobowiązują się we coraz większej wierności odpowiadać na osobiste powołanie, aby zrealizować się w pełni w miłości, bez względu na swój stan życia: jako panny, mężatki, wdowy lub w ogóle osoby samotne.
    Dzielą z Kościołem jego misję, starając się na wszelkie sposoby być wrażliwymi na ludzi potrzebujących, by zanieść Chrystusa wszystkim cierpiącym, oraz by w ten sposób przeżywać specyficzną, właściwą Instytutowi misję miłosierdzia, ewangelicznego orędzia i nadziei.
  • Wspólnoty Rodzinne "Chrystus Nadzieją",
    zjednoczone sakramentem małżeństwa i ubogacone doświadczeniem życia rodzinnego, miłości wzajemnej oraz miłości dzieci, dążą do przeżywania swojego stanu w duchu Błogosławieństw, aby być świadkami Chrystusa. W duchu "misji" ku cierpiącym starają się odkryć i dowartościować chrześcijański sens cierpienia i niepokoju, jakich ludzie doświadczają; zobowiązują się w szczególności do tego, by być blisko rodzin znajdujących się w stanie cierpienia i rozpadu, starając się podarować im Chrystusa, podporę i nadzieję w trudnościach ludzkiej drogi.
     
Aby żyć w coraz większej wierności osobistemu powołaniu oraz by w pełni się zrealizować zgodnie z własnym projektem życia, Stowarzyszeni zobowiązują się do wzrastania zgodnie z Ewangelią, również dzięki pomocy tych, którzy żyją tą samą duchowością.  
     
  Obok osobistej modlitwy i słuchania Słowa Bożego,
  • korzystają ze środków formacyjnych, jakie grupa proponuje dla wzrostu w duchowości i "misji";
  • starają się w pełni przeżywać swoje własne życie osobiste, rodzinne lub małżeńskie jako okazję do wzrostu, w otwartości na innych;
  • są uważni na słowo Kościoła, w szczególności odnoszące się do problemów życia społecznego i cierpienia;
  • jako chrześcijanie zobowiązują się - osobiście lub w grupach kościelnych - w każdym środowisku, grupie czy stowarzyszeniu, współpracować dla budowania społeczności zgodnie z Ewangelią.
    •

    Aby zostać osobą Stowarzyszoną koniecznym jest:

  • rozpoznać w sobie Boże powołanie, czyli specjalny dar Ducha Świętego;
  • odczuwać głębokie pragnienie dzielenia duchowości nadziei oraz zobowiązania się do życia nią, zwłaszcza w "misji" na służbie cierpiącym;
  • przylgnąć do "projektu życia", który jest wyrazem charyzmatu i który został uznany przez Kościół;
  • żyć w komunii z innymi Stowarzyszonymi i Misjonarkami, we wspólnej duchowości i "misji".
    •