TOŻSAMOŚĆ INSTYTUTU
 
Duch zawsze działa w Kościele, wnosząc całe swe bogactwo, różnorodność darów i nowość. Nową rzeczywistością w Kościele są Instytuty świeckie. Dokument papieża Piusa XII "Provida Mater Ecclesia" z 1947 r. oficjalnie dał początek Instytutom życia konsekrowanego w świecie; "nowym" jest więc świecki sposób przeżywania Konsekracji. Cechą wyróżniającą konsekrację w świecie jest świeckość, rozumiana jako udział w rzeczywistości świata oraz otwarcie na wszelkie ludzkie wartości i problemy:
"Radość i nadzieja, smutek i trwoga ludzi współczesnych, zwłaszcza ubogich i wszystkich cierpiących... nie ma nic prawdziwie ludzkiego, co nie miałoby oddźwięku w ich sercu" (GS 1,1).

Instytut świecki Misjonarki Cierpiących "Chrystus Nadzieją" został po raz pierwszy uznany przez Kościół dnia 25 marca 1948 roku. Od tamtego czasu, wierne początkowej intuicji, ciągle żyłyśmy konsekracją w świecie, solidarne z innymi, razem szukając zgodnych z Ewangelią odpowiedzi na ich i nasze problemy, ponosząc niekiedy osobiście konsekwencje wyborów, które stoją w sprzeczności z obowiązującą mentalnością.

Nasza obecność nadziei mogłaby wydawać się bez znaczenia... a jednak jest zaczynem, który zakwasza ciasto i solą, która nadaje smaku, choć nie zawsze jesteśmy rozumiane. Dlatego zdecydowałyśmy się pozostać w świecie, jako tym miejscu, gdzie Królestwo Boże w tajemniczy sposób rozrasta się i realizuje wśród zmiennych torów historii.

Specyficzna tożsamość naszego Instytutu świeckiego łączy konsekrację oraz "misję" skierowaną ku cierpiącym w jedną duchowość nadziei. Od samego początku bowiem Instytut czerpał również z ducha miłości św. Kamila de Lellis, patrona chorych i opiekujących się nimi, który na dzień przed swoją śmiercią (14 lipca 1614) błogosławił wszystkim, którzy w kolejnych wiekach mieli tę "misję" kontynuować..