Duchowość naszego Instytutu ożywia i oświeca każdy aspekt charyzmatu: życie konsekrowane, apostolat w świecie, "misję" wśród cierpiących. "Chrystus Nadzieja" - życiowa synteza naszego powołania, stanowi centrum, wokół którego skupiają się wszystkie aspekty życia.
Nadzieja wypływa z Chrystusa, Odkupiciela i Zbawiciela każdego człowieka i historii. Albowiem Ukrzyżowany, centralny punkt wszelkiej rzeczywistości, w Zmartwychwstałym jest już przemieniony i uwielbiony, ponieważ w chwili największego cierpienia oddaje swe życie z miłości, przez co w śmierci wyraża się pełnia życia (por. Hbr 5,7).

Duchowość nadziei uczy nas patrzeć z sympatią i chrześcijańskim optymizmem na każdą osobę, nawet wówczas, gdy jest ona pełna sprzecznych ze sobą aspiracji, oraz patrzeć na świat i wszelką jego rzeczywistość, kochając go jako miejsce obecności Boga, który nadal działa w nim przez swoją Łaskę. Duchowość nadziei jest istotna, aby zbliżyć się do świata cierpiących: duchowość i "misja" Instytutu wzajemnie się przenikają i uzupełniają.

Świadom tych wartości, Instytut do tego stopnia ukierunkował ku nim drogę formacji swoich członków, że w 1979 roku odczuł potrzebę dołączenia do początkowej nazwy "Misjonarki Cierpiących" również określenia "Chrystus Nadzieją". Każda misjonarka pragnie bowiem wskazać dzisiejszemu człowiekowi, jak nigdy dotąd cierpiącemu na rozliczne sposoby i jak nigdy dotąd wystawionemu na pokusę rozpaczy, że Pan jest Słowem Życia i jedynym źródłem Nadziei.