Osoba, która odczuwa
powołanie do konsekracji świeckiej w służbie
cierpiącym i pragnie odpowiedzieć na Bożą miłość,
powinna odkryć znaki tej specyficznej duchowości,
której zalążki Pan z pewnością złożył już w jej
sercu. Odpowiedź na Boże powołanie będzie mogła się
ukonkretnić podczas drogi ku Instytutowi, o ile osoba
rozpozna w sobie niektóre istotne elementy:
pragnienie dzielenia z innymi
wszelkiej rzeczywistości bądź sytuacji, aby w
sposób konkretny wyrazić pewność, że nic nie
może nas odłączyć od miłości Boga i że w
każdej rzeczywistości, pracy, środowisku,
Ewangelia nie tylko może być przeżywana, lecz
także może stać się podstawowym kryterium, by
docenić aspekty pozytywne i przekształcić
negatywne;
pragnienie, by własne życie, bez
względu na to, co się robi, było odpowiedzią
miłości na bezinteresowną miłość Boga,
który przemienia ograniczony dar człowieka w
nieskończone dobro dla ludzkości;
bycie gotowym, by poddać w
wątpliwość swoją mentalność, w celu
nabywania wizji życia coraz bardziej zgodnej z
Ewangelią;
pragnienie, by w postawie służby
i nadziei stanąć u boku każdej osoby, która
znajduje się w trudnościach, aby ukoić jej
cierpienia, a tam, gdzie nie jest to możliwe, by
dzielić je z nią i nadać im wartość w
świetle cierpień Chrystusa.
Aby to sobie uświadomić, istotne
jest:
prosić Ducha, aby obdarzył
jasnością i wytrwałością;
porozmawiać z osobą, która
znając nasze dążenia oraz różne charyzmaty w
Kościele, mogłaby pomóc nam w rozpoznaniu
naszej drogi.
Konsekracja w świeckości wymaga
prawdziwego powołania, aby móc żyć w pełni i w
radości, w służbie Bogu i braciom, w konkretnej
rzeczywistości każdego dnia.
|
