Chi siamo

Instytut Świecki Misjonarki Cierpiących Chrystusa Nadzieią jest instytutem świeckim na prawie papieskim, ustanowionym przez Stolicę Apostolską poprzez dekret pochwalny w 1953 roku. Od tego czasu, wierne początkowej intuicji jego członkinie, Misjonarki Cierpiących Chrystus Nadzieją (dalej Misjonarki), żyją jako konsekrowane w świecie, idąc razem z mężczyznami i kobietami każdej epoki, aby poszukiwać z nimi ewangelicznych odpowiedzi na wyzwania codzienności.

Duchowość nadziei, oparta na Chrystusie, Odkupicielu i Zbawicielu każdego człowieka, ożywia Misjonarki i uczy je patrzeć ze współczuciem i chrześcijańskim optymizmem na świat poprzez:

konsekrację, przeżywaną jako wolny i odpowiedzialny wybór podążania za Chrystusem
świeckość, która czyni aktualną tajemnicę Wcielenia Chrystusa w dziejach świata
„misję”, aby być świadkami Chrystusa Zmartwychwstałego, Nadziei ludzi, wśród cierpiących

Łaska i wierność Boga podtrzymują każdą Misjonarkę by żyła jak Chrystus według ducha ewangelicznych rad: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

CZYSTOŚĆ

aby kochać i przyjmować każdego człowieka wolnym i bezinteresownym sercem

UBÓSTWO

aby stawiać potrzeby najbiedniejszych na pierwszym miejscu

POSŁUSZEŃSTWO

aby szukać i realizować to, co Bogu się podoba w różnych sytuacjach życiowych

Modlitwa pomaga każdej Misjonarce pielęgnować dialog z Chrystusem i nieustannie szukać właściwej równowagi między działaniem a kontemplacją.

Instytut jest obecny w różnych częściach świata i od samego początku rozprzestrzenił się w Europie, Ameryce Łacińskiej, Afryce i Azji

Narodziny i historia Instytutu Świeckiego Misjonarek Cierpiących Chrystus Nadzieją splatają się z życiem jego założycielki, Germany Sommarugi. Germana urodziła się w Cagliari 25 maja 1914 roku. Podczas studiów uniwersyteckich „spotkała” św. Kamila de Lellis, którym była oczarowana i postanowiła podążać za jego duchowością. Ukończyła studia na Uniwersytecie Katolickim w Mediolanie, przedstawiając swą pracę magisterską na temat działalności św. Kamila w opiece nad chorymi; z biegiem lat stała się badaczką i ekspertem w tej dziedzinie, opublikowała kilka biografii świętego.

Pierwsza „idea” Instytutu zrodziła się 6 stycznia 1936 roku, gdy instytuty świeckie jeszcze nie istniały, a ona była postulantką u Córek św. Kamila. W tym czasie pisała: „Nagle pojawiła się myśl, jeszcze niejasna, ale całkiem precyzyjna: …pozostać w świecie, stworzyć ruch świeckich konsekrowanych, którzy w świecie opiekowaliby się chorymi w duchu św. Kamila, którzy wkraczaliby w każde środowisko, nawet najbardziej nędzne, i przygotowywaliby drogę dla księdza, dla Chrystusa”.

O. Angelo Carazzo, kamilianin, pomaga Germanie zrealizować jej pomysł i założyć Instytut Świecki Misjonarki Cierpiących Chrystus Nadzieją

Germana umiera w Capriate (prowincja Bergamo) w domu opieki 4 października 1995 roku, a w Weronie 5 listopada 2010 roku, edyktem biskupa Zentiego rozpoczyna się jej proces beatyfikacyjny.

Germana Sommaruga z Kardynałem Pironio i Marcello Candią

Zdjęcia Germany Sommarugi z Janem Pawłem II i Kamilianami

DUCHOWOŚĆ INSTYTUTU ŚWIECKIEGO MISJONARKI CIERPIĄCYCH CHRYSTUS NADZIEJĄ I JEGO „MISJA” SĄ DZIELONE Z OSOBAMI ZRZESZONYMI Z INSTYTUTEM, TO ZNACZY Z WSPÓŁPRACOWNICZKAMI „CHRYSTUS NADZIEJĄ”, „WSPÓŁPRACOWNIKAMI CHRYSTUS NADZIEJĄ” ORAZ WSPÓLNOTAMI RODZIN „CHRYSTUS NADZIEJĄ”.

Współpracowniczki „Chrystus Nadzieją” i Współpracownicy „Chrystus Nadzieją” to kobiety i mężczyźni niezamężni/nieżonaci lub zamężne/ żonaci, którzy są gotowi świadczyć o nadziei chrześcijańskiej wobec cierpiących, realizując w ten sposób specyficzną misję miłosierdzia i ewangeliczne orędzie Instytutu.. Współpracownicy „Chrystus Nadzieją” są stosunkowo nową rzeczywistością i są obecni we Włoszech i Argentynie.
Wspólnoty Rodzinne „Chrystus Nadzieją”, złączone przez sakrament małżeństwa i wzbogacone doświadczeniem życia rodzinnego, żyją w duchu „misji” wobec cierpiących, których spotykają na co dzień starając się odkrywać i doceniać chrześcijańskie znaczenie cierpienia i trosk.

Obrazy niektórych latynoamerykańskich wspólnot rodzinnych oraz wspólnot rodzinnych i współpracowniczek z północnych Włoch